تبليغاتX
پـــــگـــاه

پـــــگـــاه

به  نام او...........................................

سلام بر ارباب پرمهری که هرروز دور از چشم ما برای ما دعا می کنه......

این چند سطر که می خوام بنویسم برای اینه که به خودم یادآوری کنم که من هم صاحبی دارم

سلام بر آقای غریبم

بخدا ارباب خیلی دلم برای شما می سوزه که چقدر تنها هستی همه همه تو رو فراموش کردن

هیچ کس برا شما وقتی نداره نام تو که میاد همه فرار می کنن  مبادا بگن فلان کارو برا آقا تون انجام بدید

برا همه چیز وقت داریم الا تو........................

عمر ما رفت...........................

به خدا اینقدر حال ندارم که نمی تونم همه گفتهامو بنویسم

به خدا سوختم  بد جور  هم سو ختم ..... حال نفس کشیدن رو هم ندارم چه برسه به زندگی به خدا

خیلی خیلی خودمو کوچیک کردم خودمو خیلی ارزون فروختم افسوس که بیهوده زندگی کردیم

خیلی دلم تنگه تنگ تنگ تنگ اره به آخر خط رسیدم

همه منو مثل یه کالای بی ارزش دور انداختن  حال ندارم بهد خدا خیلی درد دلام زیاده افسوس که

همدمی ندارم حال ندارم هم اونا رو بنویسم از همه اونایی که میان منت میذارن و به ما سر میزنن

تشکر و قدردانی می کنم ببخشید که من نمی تونم به شما سر بزنم

 


 

+ نوشته شده در  سه شنبه سی و یکم مرداد 1385ساعت 18:27  توسط گمنام  | 

سلام امیدوارم  حال همه  خوب  باشه  به خدا خیلی  خیلی  معذرت    ببخشید   خیلی خیلی   عذر می  خوام   که  نمی  تونم  به  شما  سر  بزنم  خیلی خیلی  معذرت   نمی  دونم  چی  بگم ........

به  بزرگواری  خودتون  ببخشید نمی تونم  بیام  و  جواب  نظرهای  شما رو بدم  ببخشید  بازم نمی دونم  چی بگم همین

خیلی  از من خواستن که اسممو بگو  باشه  من هم خودمو معرفی  میکنم

من احمد زرگوشی ۲۱ ساله اهل ایلام هستم در دانشگاه ازاد واحد ایلام در رشته تربیت بدنی و ترم ۶ هستم این وبلاگم به خاطر پگاه .....

درست کردم که هیچ گاه اونو ندید و فقط من در حسرتش سوختم 

همین بازم معذرت می خوام ببخشید

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم تیر 1385ساعت 16:13  توسط گمنام  | 

نمیدونم چی بگم اصلا حال ندارم خیلی عقب موندم باور کنید حوصله خودم رو هم ندارم خیلی به من گفتن که دیر به دیر آپ میکنی به خدا اگه پا فشاری برخی از دو ستان نبود این مطلبو هم نمی نوشتم برام دعا کنید خیلی خیلی محتاجم

بجز اسم خدا این هجویات یا چرت و پرتهای است که به روی کاغذ آوردم به قول بعضی از دوستانم شعر

باز هم موندم

 من در خود دفن شده ام

    و روحم به گورستان ابدیت رخت بسته

                                     سایه شوم غم همیشه بر سر من دوخته شده

نمی دانم خود نیز به کجا رهسپار خواهم شد

                            آخر الامر کارمن چه خواهد شد

 خداوندا نمی دانم سرانجام شوم من چه می شود

                      و بر سر مفلوک من چه پیش می آید

می دانم چقدر از تو دور افتاده ام

                                                     می دانم در تباهی غرق شده ام

                       فرسنگها از تو فاصله گرفته ام

 حال هیچ چیز را ندارم

                      خدایا می دانم که مرا باور داری

                                                              ولی من خود را باور ندارم

چقدر تنها باید بود

           دستهای نوازشگر تورا من بادستان گناه آلود خود پس زدم

پس جای هیچ گله ای ندارم

                        حال اگر غمگینم ........

پس نفرین بر من باد

                          بر دستانم      بر زبانم       بر اعضا و جوارحم

که تو را در اوج شیدایی رها کردم و باصورت به زمین افتادم

حال نیک می دانم

           که نسوختن هنر نیست

                                بلکه باید سوخت باید آتش گرفت

باید ذره ذره آب شد

                           هنر در ذوب شدن است نه در نسوختن

      باید بسوزی تا درد را بفهمی

                                              وهر کس درد مندتر مقرب تر

دل خود را نفرین خواهم کرد؟؟؟؟؟..............

                              

+ نوشته شده در  سه شنبه دوازدهم اردیبهشت 1385ساعت 20:25  توسط گمنام  | 

حتم دارم

 که هرگز به پایان راه نخواهم رسید نه اینکه نتوانم و نخواهم

                         بلکه زهر غم در کامم ریخنه شده و کار مرا به

 پایان می رساند

      آری غم

   آری تنها کسی که سالها مونس من بوده

                        آری همان که آتش قلبم را همیشه روشن نگاه داشته

       آری همان که نصفه های شب

                            سلانه سلانه به سراغ من می آید تا از تنهایی

                  دق نکنم

همان وقت که همه مرا تنها می گذارند

                        تنها غم است که با دستان پر عطوفتش

   مرحم بر دل ریشم می گذارد

                      باز مثل هر شب کسلم ، حال ندارم

   غم لحظات تلخ مرا شیرین می کند

                                 باران عشق من غم است

  آری غم تو

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و چهارم فروردین 1385ساعت 13:53  توسط گمنام  | 

این دیگه آخرین مطلبی که منویسم دیگه تا 85.1.20 دیگه آپ نمیکنم

کاملا  به هم ریختم ممنون از لطف همه تون

+ نوشته شده در  جمعه چهارم فروردین 1385ساعت 10:21  توسط گمنام  | 

این مثنوی جدایی آخر کی به پایان مرسد

                        من برگ برگ این کتاب کهنه را

به آتش خود خواهم سوزاند

                        تا دیگر نامی از من باقی نماند

آتش دلی سخت مجنون که از درد فراق

              آسمان نگاهش همیشه ابری است

                         سالهاست

 که عطش دیدار تو کام دلم را فرسوده

              کاش می شد

                از زیر تیغ نگاهش یواشکی رد شد و بی تفاوت بود

   کاش می شد

      در این سینه تنگ به جای دل سنگ بود

          کاش می شد

    اصلا به تو فکر نکرد با این همه افکار مشوش

   کاش می شد

   حتی برای یک لحظه یک شب

             یاد تو خاطر ویران ما را رها کند

کاش وای کاش

              که هیچ گاه به وقوع نمی پیوندد

نمی دانم چه بگویم ویرانی ام را مدیون تو هستم امشب هم گذشت و تو تا صبح با

 ما بودی و یک لحظه از خاطر مشوشم بیرون نشدی کاش میدانستی

یادت یک لحظه مارا رها نمی کند دیگر خسته شده ام...........................................

 

+ نوشته شده در  جمعه چهارم فروردین 1385ساعت 10:17  توسط گمنام  | 

برای پلکهایم سنگین شده که غیر از تو را ببیند

                              گوشهایم را بجز واژه تو یارای شنیدن نیست

           آهنگ عرصه وجودم      تپشهای دل بیمارم

 ای عقل ما را فراموش کرده ای؟؟ پاک مارا از یاد برده ای

                                        یعنی تا این حد جنون توانسته خارت کند

     از ترس خود را مخفی کرده ای

            دست از ما شسته ای؟؟

                       دست روی دست گذاشته ای که چه...............

                شمشیر از نیام برون کش

در مقابل جنون صف کش

                                          ولی میدانم تو نیز نابود خواهی شد

        چون اگر زنده بودی تا حال باور کرده بودی

                  جنون جنون آمیز دلم را و ای

                                          ملیکه ذهنم تو نیز باور کن

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هشتم اسفند 1384ساعت 21:21  توسط گمنام  | 

ببین!دلم در دام تو سخت گرفتارآمده

             دیگر هراسان نیست و نمی ترسد

                     درجستجوی راه فراربر نمی آید

همیشه آخر رویای من این است که

                                     در صیدت گرفتار شوم

       حال که اسیرت شده ام

                                 مجنون وار سویت پر می کشم

                                  و سر از پا نمی شناسم

                            ببین..............

                 ای غم تو حداقل تو به یاد من باش

      که من در وقت دلتنگی هایم تورا رها نکردم و

                                            به تو وفادار ماندم ودر یاد تو سوختم

               چه شبها که با تو صبح را به شب رساندم و

         شکوه ای نکردم

                      و امروز........................

                                  ای غم زیبای دلنشین

            وجودم به یادت وابسته است

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفدهم اسفند 1384ساعت 18:10  توسط گمنام  | 

دل خود را به طوفان بلا سپرده ام

        و خود به کنج آسایشی خزیده ام

                                         تا از گزند حوادث در امان باشم

در دریای وجودم دیگر آبی وجود ندارد تا بتوان

              کویر تف دیده ی دلم را کمی سیراب نمود

  دلم در این گوشه دنیا تنها افتاده

                                      و چه تنها افتادنی که

   حتی سایه ام نیز دنبالم نمی آید و

از من سیر شده است

                      و چه سیری نا پذیر ................

           من من نیز دل خود را تنها گذاشتم؟؟

                 تنهایم شانه ام را دریاب

                         

+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم اسفند 1384ساعت 20:50  توسط گمنام  | 

شرح پریشانی دل خونین خود را با که در میان بگذارم

                     و با زگو کنم

           من در خلوت تنهایی خو نیز غریبم

در دریای دل فانوسی وجود ندارد

                   تا با کور سوی آن بتوان راه مقصد را پیدا کرد

یا آسمان دلم صاف نیست تا با نور مهتاب رویی

               راه را شناخت....

                             دلم سخت ابریست

              نمی دانم ؟؟؟؟...........

                             چقدر قامت دلم خمیده

          کسی را نمی شناسم

                             خسته شده ام

                    امشب گذشت و

                                           یاد تو خاطر ویران ما را رها نکرد

+ نوشته شده در  یکشنبه هفتم اسفند 1384ساعت 9:18  توسط گمنام  | 

با بالی شکسته

مرغ روحم در قفس تو گرفتار شده

                                 یا در قفس را بگشا یا

مرغ روحم را سقط کن

               تا آزادانه پر وبال خود بگشاییم و

از این خاک غریب رخت بر بندیم

 

+ نوشته شده در  جمعه پنجم اسفند 1384ساعت 20:33  توسط گمنام  | 

ومرگ

واین کلمه ای است که همه را به هراس می اندازد

                                      وهمه از شنیدن نامش واهمه دارند

و اما من در انتظارش لحظه شماری می کنم

دیر ایامی است که با یاد مرگ به زندگی خود امید می بخشم

             و دل خود را با یاد آن به تپیدن وادار می نمایم

حاشا ودریغ که لحظه ای از آمدنش هراسی در وجودم رخنه کرده باشد

نمی دانم نمی دانم....................

نمی دانم چرا مرگ ما را به حضور خود نمی طلبد

                      و دایما با یاد خود سر مستمان می کند

گاهی چیزهایی در زندگی وجود دارد که فقط با مرگ با مرگ به دست می آیند

و این را می دانم

                         هنوز فرصت هست .....

و کلمه ای که یک دنیا معنا را با خود حمل می کند

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم اسفند 1384ساعت 20:13  توسط گمنام  | 

حکایت من وتو شرح مثنوی عاشقانه ای است 

                                    که با درد و رنج آمیخته

وجدایی من شرح هجران...........................

هجرانی بی پایان واین سری است که با هر کس نتوان گفت

که هر دلی محرم نیست

                         و هر سری عاشق

مانده ام سخت که با این فراق عظیم چه کنم

              وچگونه خود را با آن وفق دهم

  وچگونه این غم گران را در سینه تحمل کنم

                                 که سایه ام نیز با من سر گران دارد

وکسی به فکر دل دردمندم نیست

وچقدر زود دهان مردم شهر را تار عنکبوت گرفت

                     هیچ کس هیچ کس......................

به یاد آن همه جراحت من نیست.......

و همیشه گوشه ای از زندگی ام را برای تو خالی می گذارم

                       

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و ششم بهمن 1384ساعت 12:18  توسط گمنام  | 

از غم جدا مشو که غنا می‌دهد به دل اما چه غم غمی که خدا ‌دهد به دل
گریان فرشته‌ایست که در سینه‌های تنگ از اشک چشم نشو و نما می‌دهد به دل
تا عهد دوست خواست فراموش دل شدن غم می‌رسد به وقت و وفا می‌دهد به دل
دل پیشواز ناله رود ارغنون نواز نازم غمی که ساز و نوا می‌دهد به دل
این غم غبار یار و خود از ابر این غبار سر می‌کشد چو ماه و صلا می‌دهد به دل
ای اشک شوق آینه‌ام پاک کن ولی زنگ غمم مبر که صفا می‌دهد به دل
غم صیقل خداست خدا یا ز مامگیر این جوهر جلی که جلا می‌دهد به دل
قانع به استخوانم و از سایه تاجبخش با همتی که بال هما می‌دهد به دل
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و چهارم بهمن 1384ساعت 20:19  توسط گمنام  | 

 

    اگر مقصد پرواز است

                       وپرستو مهاجر

                                     پس از پرستو مخواه که بماند

 

   از کوی تو ره گم نکنم خانه خود را

                                              دیوانه شناسد ره کاشانه خود را

    مستیم وره کوی تو نادیده سپاریم

                                             با اینکه ندانیم ره خانه خود را

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیستم بهمن 1384ساعت 21:8  توسط گمنام  | 

نار تو این است نورت چون بود            

                                         ماتمت این است سورت چون بود

ای جفای تو ز دوست خوبتر  

                                      انتقام تو ز جان محبوبتر

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم بهمن 1384ساعت 19:58  توسط گمنام  | 

آفتاب عمر ما

برای رسیدن به یار مدتهاست که غروب کرده

وآمال ما برای حضور در پیش آن معظم له

                            به دفعات مثل حباب می ترکد

از شیر فلک چه باک داریم            چون با سگ کویت آشناییم

ما را سگ خویش خوان که تا ما       گوییم که شیر چرخ ماییم

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم بهمن 1384ساعت 19:37  توسط گمنام  | 

راه عشق از کربلا می گذرد

در به دران امیر دو سراییم

                                     سینه زنان شه کرببلاییم

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوازدهم بهمن 1384ساعت 12:18  توسط گمنام  | 

شهادت فاصله هایی است میان عاشق ومعشوق

                             واین فاصله ها پر نمی شود مگر با دادن جان

+ نوشته شده در  سه شنبه یازدهم بهمن 1384ساعت 14:49  توسط گمنام  | 

ما خانه به دوشان غم سیلاب نداریم             

                                                  غیر پسر فاطمه (س) ارباب نداریم

در کل جهان یار ومدد کار حسین (ع) است

                                              بی راهه مرو دل که فقط شاه حسین(ع)  است

آنکس که عطایش شده معلوم حسین (ع) است

                                          شاهنشه لب تشنه ی مظلوم حسین(ع) است

از داغ حسین ابن علی (ع) در یم جوشیم

                                            یک موی حسین(ع) را به دو عالم نفروشیم

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه دهم بهمن 1384ساعت 15:50  توسط گمنام  | 

+ نوشته شده در  یکشنبه نهم بهمن 1384ساعت 22:24  توسط گمنام  | 

ای مرگ بیا که زندگی ما را کشت

زبس توبه شکستم زبس توبه نمودم

                                              فغان توبه بر آمد زبس شکستم و بستم

+ نوشته شده در  شنبه هشتم بهمن 1384ساعت 19:24  توسط گمنام  | 

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند               لاغر صفتان زشت خو را نکشند

گر عاشق صادقی زکشتن مگریز                 مردار بود هر آنکه او را نکشند

موجیم ووصل ما از خود بریدن است              ساحل بهانه است رفتن رسیدن است

ما مرغ بی پریم از فوج دیگریم             پرواز بال ما در خون تپیدن است

ما هیچ نیستیم جز سایه ای ز خویش             آیین آیینه خود را ندیدن است

بی درد وبی غم است چیدن رسیده را                   خامیم ودرد ما از کال چیدن است

+ نوشته شده در  پنجشنبه ششم بهمن 1384ساعت 13:54  توسط گمنام  | 

وقتی تو نیستی نه هست های ما چونانکه بایدند

ونه باید ها   مثل همیشه آخر حرفم را وحرفآخرم را با بغض میخورم 

                         هر روز بی تو روز مباداست

                              بیا بیا که مرگ راهم کلافه کرده ای

+ نوشته شده در  پنجشنبه ششم بهمن 1384ساعت 13:46  توسط گمنام  | 

عاشقی در خون خود غلتیدن است                زیر شمشیر غمش رقصیدن است

زیر  شمشیر غمش رقص کنان باید رفت           

                                                     هر که شد کشته ی او نیک سرانجام افتاد

هر گه یاد جنبش تیغ تو کرده ام         از خود فشاندم به تپیدن غبار دل

+ نوشته شده در  یکشنبه دوم بهمن 1384ساعت 8:47  توسط گمنام  | 

ما در غم عشق تو اسیران بلاییم                کس نیست عاشق بیچاره که ماییم

نه اهل صلاح ایمونه مستان خرابیم                اینجا نه آنجاکه بودیم وکجاییم

ما را نی سر دوزخ است ونی حرص بهشت         بردار زرخ پرده که مشتاق لقاییم

حلاج صفتانیم که از دار نترسیم                       مجنون صفتانیم که در عشق خداییم

ترسیدن ماچون که همه از بیم وبلا بود                 اکنون زچه ترسیم که درعین بلاییم

ما را به توسری است که کس محرم آن نیست        گر سر برود سر تو با کس نگشاییم

+ نوشته شده در  شنبه یکم بهمن 1384ساعت 18:33  توسط گمنام  | 

اي جوانمردان جوان مردي چه شد شيوه رندي و شبگردي چه شد

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم دی 1384ساعت 15:57  توسط گمنام  | 

يا علي درويش و صوفي نيستم


فاش ميگويم که کوفي نيستم


ياعلي لعل عقيقي جز تو نيست


هيچ درويشي حقيقي جز تو نيست  

یاعلی بار دیگر اعجاز کن

دست این نامردمان را باز کن

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم دی 1384ساعت 15:56  توسط گمنام  | 


شيعه يعني شرح منظوم الست از حجاز و کوفه تا شام وحلب
شيعه يعني يک بيابان بي کسي غربت صد ساله بي دلواپسي


شيعه يعني صد بيابان جستجو شيعه يعني هجرت از من تا به او
شيعه يعني دست بيعت با غدير بار ش ابر کرامت بر کوير


شيعه يعني عدل و احسان و وقار شيعه يعني انحناي ذوالفقار
از عدالت گر تو مي خواهي دليل ياد کن از آتش و دست عقيل


جان مولا حرف حق را گوش کن شمع بيت المال را خاموش کن
اين تجمل ها که بر خوان شماست زنگ مرگ و قاتل جان شماست


 

شيعه يعني عشق بازي با خدا يک نيستان تک نوازي با خدا


شيعه يعني هفت خطي درجنون شيعه طوفان ميکند در کاف ونون
شيعه يعني تندر آتش فروز شيعه يعني زاهد شب شير روز


شيعه يعني شير يعني شيرمرد شيعه يعني تيغ عريان در نبرد
شيعه يعني تيغ تيغ مو شکاف شيعه يعني ذوالفقار بي غلاف


شيعه يعني سابقون السابقون شيعه يعني يک تپش عصيان وخون
شيعه بايد آب ها را گل کند خط سوم را به خون کامل کند


خط سوم خط سرخ اولياست کربلا بارز ترين منظور ماست
شيعه يعني بازتاب آسمان بر سر ني جلوه رنگين کمان

شيعه يعني انتزاج نار و نور شيعه يعني راس خونين در تنور

شيعه يعني هفت وادي اظطراب شيعه يعني تشنگي در شط آب


+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم دی 1384ساعت 15:50  توسط گمنام  | 

خنده می بینی ولی از گریه ی دل غافلی

                                 خانه ی دل اندرون ابرست و بیرون آفتاب

-

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هفتم دی 1384ساعت 10:15  توسط گمنام  |